diego

Diego Martínez Vignatti – wywiad

Diego Martínez Vignatti, twórca konkursowego filmu „Czerwona ziemia” opowiada o problemach, które porusza w swoim filmie oraz o fascynacji kinem i tym, co według niego może zmienić we współczesnym świecie Sara Nowicka: Jesteś znany przede wszystkim jako operator, współpracowałeś m.in. z Carlosem Reygadasem. Czego nauczyły cię te doświadczenia i współpraca z innymi reżyserami? Diego Martinez […]

z17227917V,1982-rok--Tadeusz-Konwicki-w--warszawskim-autobusi

Pamiętam, że było gorąco. Rozmowa z Tadeuszem Konwickim (2015)

Tadeusz Konwicki, co nieczęsto zdarza się w środowisku pisarzy i reżyserów, chętnie udzielał wywiadów i cieszył się opinią gawędziarza. Oprócz niezliczonych materiałów prasowych ukazały się trzy książkowe zapisy rozmów z Konwickim: „Pół wieku czyśćca” (1984), gdzie z autorem rozmawiał Stanisław Bereś, „W pośpiechu” (2011), wywiad przeprowadzony przez Przemysława Kanieckiego, oraz wznowiony właśnie przez Wydawnictwo Czarne […]

3

Bruce LaBruce + Mariola Brillowska

Bohaterowie retrospektyw tegorocznego Ars Independent zostali dobrani do siebie niezależnym porno-kluczem. Fabularny pankrok LaBruce’a niewiele ma wspólnego z zanurzonym w niemieckim elektro animowanym pankrokiem Brillowskiej, ale pornografia łączy tych dwoje, a także jest elementem bez którego trudno wyobrazić sobie ich filmy. fot. M. Jędrzejowski BRUCE LABRUCE Z wielkim wstydem wspominam notkę na facebooku, w której […]

New-York2

Martin Scorsese – The King

Kiedy kilka lat temu przypadkiem natknęłam się na „Pasję i bluźnierstwo”, wydaną w Polsce przez Znak autobiografię Martina Scorsese (estetom polecam zaznajomienie się z okładką, to chyba najbardziej melancholijne i, nie da się tego nazwać inaczej, pokraczne wcielenie M.S.), mój stosunek do reżysera był niezbyt oryginalny. Scorsese kojarzył mi się z doskonałym rzemiosłem, najważniejszymi tytułami […]

wt_027

Duŝan Hának i inne dobroci z Kina na Granicy 2014

   fotoSprinter.pl   Dziś prześlizgnę się po widzianej na Kinie na Granicy filmografii cudownego Duŝana Hánaka. Nie będą to długie rozprawy, których ten twórca niewątpliwe jest godny, a jedynie krótkie impresje, które, mam nadzieję, niezaznajomionych zachęcą do poznania jego kina. Porządek chronologiczny zachowany. „Apel do ciszy” (1965) Oprawiona odpowiednio psychodeliczną muzyką i komentarzem z offu […]

im-lauf-der-zeit-2

Apoteoza zwolnionego tempa

Zdecydowanie nie jestem człowiekiem wielu projektów i wielu działań. Moje końcowożyciowe CV u nikogo nie wzbudzi zazdrości. Bywam czasem więźniem deadline’ów, jednak ostatecznie wychodzę z założenia, że życie jest po to, żeby pożyć, a obecność w danym momencie jest nie tylko przywilejem Mariny Abramovich. Dlatego też lubię kino nieśpieszne. Kino w którym (pozornie) niewiele się […]

eternal-sunshine-of-the-spotless-mind

Bądźmy dziećmi jeszcze raz

Zimno, śnieg, samotność, kołdra, smutek, kawa. Filmy trzech panów, o których chcę dzisiaj opowiedzieć są genialnym uzupełnieniem tego ciągu słów. Panowie to dziwacy, obdarzeni wspaniałą wyobraźnią. Są na bakier z dojrzałością, a ich bohaterowie to neurotycy, którym wszystko przychodzi „ze zbyt wielkim trudem” (Moonrise Kingdom). Relacje rodzinne są toksyczne i ograniczające. Zbudowanie związku i utrzymanie […]

385019.1

Bertolucci, trądzik i Regiofun

W Katowicach kolejny filmowy festiwal – Regiofun – wabi mnogością mniej lub bardziej znanych tytułów, obecnością dyrektora Festiwalu w Cannes i innymi pozafilmowymi atrakcjami. Ja niestety nie mogę znowu spędzić tygodnia w kinie, więc wybrałam tylko jeden seans, myślę, że nie najgorzej,  mianowicie obejrzałam dziś najnowszy film Bernardo Bertolucciego – „Io e te”. Bardzo lubię […]

0-1

Kobiece kłopoty

Media zalały mnie dzisiaj informacjami na temat procesu Katarzyny W. Wyparłam już tę personę i całą chłamliwą sytuację z pamięci, jednak okazuje się, że to nadal chodliwy temat. Widok wyżej wymienionej kreślącej coś podczas mów końcowych, z coraz lepszą stylówą przypomniał mi jeden z najbliższych mojemu sercu filmów – “Female trouble” Johna Watersa. Sytuacja naprawdę […]

520323-refn-jodorowsky

Święta krew, święty Refn

Refn jest duchowym synem Jodorowsky’ego. Po zobaczeniu “Tylko Bóg wybacza” nie ma co do tego wątpliwości. Film nie musiał być nawet zadedykowany temu chilijskiemu twórcy, kino Jodorowsky’ego wypływa z każdej sceny “OGF”. Dalej mogą pojawić się spojlery. Co jest takiego w “OGF”, że uważam ten film za bardzo “jodorowski”? Główne skojarzenie: “Święta krew” w kontekście […]