zab

Zabójczyni (2015)

We wczesnym filmie Hsiao-hsiena Hou, „Lecie u dziadka” z 1984 roku, pojawia się scena, która w ciekawy sposób charakteryzuje twórczość tajwańskiego reżysera. Główny bohater, kilkuletni chłopak, oddaje miejscowym dzieciom zdalnie sterowane autko w zamian za żółwia. Wydaje się, że podobnego wyboru dokonał reżyser, który w swoich filmach nowoczesną formę, wartki montaż, szybką akcję i wielowątkową […]

MIARA_2

Miara człowieka (2015)

Pięćdziesięcioletni Thierry (Vincent Lindon) – everyman, którego inkarnacje znajdziemy w każdym wolnorynkowym kraju, został zwolniony z fabryki. Poszukiwania nowej pracy trwają już rok. Mężczyzna dzieli swój czas pomiędzy rozmowy kwalifikacyjne, szkolenia z zasad autoprezentacji, wizyty w urzędzie dla bezrobotnych oraz rolę ojca i męża. Każde spotkanie, w którym bohater uczestniczy, jest kolejną kroplą przepełniającą czarę […]

z19440661Q,-Swobodne-opadanie---rez--Gyorgy-Palfi

Swobodne opadanie (2014)

Siedemdziesięcioletnia mieszkanka Budapesztu ma dość życia i nudnego, irytującego męża. Postanawia ukrócić swoje cierpienie i skoczyć z dachu bloku, w którym mieszka. Mimo upadku z dużej wysokości, udaje jej się przeżyć. Możliwość odebrania sobie życia to zatem pierwsza, w pewnym sensie podstawowa ludzka wolność, która zostaje w „Swobodnym opadaniu” zakwestionowana. Kolejne próby samobójcze staruszki stanowią […]

8352121-sol-ziemi-900-568

Sól ziemi (2014)

„Sól ziemi”, tytuł dokumentu wyreżyserowanego przez Wima Wendersa i Juliano Ribeiro Salgado, odwołuje się do fragmentu Ewangelii świętego Mateusza, w którym Jezus prosi swoich uczniów i wszystkich wiernych o pokorę i przestrzeganie jego nauk. Przede wszystkim nawołuje do okazywania miłosierdzia bliźnim oraz życia w zgodzie z nimi i ze światem. Na zdjęciach bohatera filmu, Sebastião […]

odzi4

O dziewczynie, która wraca nocą sama do domu (2014)

Kino niezależne od zawsze czujnym okiem spogląda w stronę mainstreamu. W pierwszej połowie lat 90., gdy dużą popularnością cieszyły się wysokobudżetowe opowieści o wampirach, takie jak „Dracula” Francisa Forda Coppoli czy „Wywiad z wampirem” Neila Jordana, niczym ich lustrzane odbicie pojawiały się niezależne, często czarno-białe produkcje podejmujące ten temat, między innymi „Uzależnienie” Abla Ferrary i […]

562559_1.1

Party Girl (2014)

Często narzekamy na schematyczność i przewidywalność oglądanych filmów. Mimo to nadal najbardziej angażujemy się w proste historie, w których zagubiony bohater ma szansę na odmianę życia. Jesteśmy jeszcze bardziej poruszeni, gdy czynnikiem zapewniającym zmianę jest miłość. Autorzy „Party Girl”: Claire Burger, Samuela Theisa i Marie Amachoukeli-Barsacq wykorzystują opisany model, jednak inaczej rozkładają akcenty. Tu już […]

maxresdefault

Szaleństwa starości

„Dlaczego się tak rzadko mówi w książkach o starcach?… Może dlatego, że starzy nie mogą już pisać, a kiedy jest się młodym, nie ma się ochoty zajmować starymi… Starzec nie interesuje już nikogo” André Gide, „Fałszerze” Kino głównego nurtu wiele lat temu zaczęło powoli otwierać drzwi dyskryminowanym grupom społecznym. Doczekaliśmy się kina kobiet, filmów LGBT, […]

kaloryfer

Głowa do wycierania (1977)

Rzadko lubimy dręczące nas koszmary i nie zauważamy ich zbawiennej roli dla naszej psychiki. Powracające uporczywie obrazy, które odbijają lęki lub traumy codzienności, to najlepszy sposób na (modne słowo) przepracowanie trudnych tematów. Tym samym są dla mnie, i zapewne też dla samego twórcy, filmy Davida Lyncha. Emanacją najgłębiej zakorzenionych lęków, frustracji i słabości, do których […]

rocky3

Rocky Horror Picture Show (1975)

Tekst dedykuję Magdalenie Kocur. Przyjaźń rządzi! W tym roku Festiwal Filmów Kultowych uciekł ze Śląska do Gdańska. Przez prawie dwadzieścia lat było to wydarzenie, na które uczęszczały naprawdę pokaźne rzesze odbiorców (ach, te darmowe seanse, lub Najgorsze Filmy Świata, za których obejrzenie płacono widzowi złotówkę). Sama zaczęłam chodzić na Festiwal w okolicach liceum i już […]

Rozowe-Flamingi-1972

Różowe flamingi (1972)

Kiedy byłam dzieckiem, uwielbiałam Rodzinę Addamsów (1991). Obejrzałam ten film z rodzicami kilkanaście razy, a podczas każdego seansu moja mama wygłaszała to samo zdanie: „To niesamowite! Są tacy nienormalni, a tak się kochają”. Gdybym pokazała jej Różowe flamingi, pewnie dostałaby zawału serca, jednak konkluzja dotycząca relacji bohaterów mogłaby brzmieć podobnie – tacy obrzydliwi, a tak […]